เรื่อง รองเท้าของพ่อ

 

รองเท้าของพ่อ

 

แว้น แว้น แว้นแหวนนนนน แหวนนนน!!!~

 

“เอ้า! ไอ้บรู้คลีน ไอ้ลูกเทวดา วันๆไม่ทำการทำงาน ดีแต่ออกแว้น ระวังจะโดนดีเถอะ”

 

ป้าแนนซี่หญิงวัย32 แต่ใบหน้ากร้านโลกราวกับวัย 52 เพราะขาดการดูแลกำลังตวาดลูกชายตัวดีที่กำลังบิดรถ มอเตอร์ไซด์คู่ใจออกไปจากบ้านในเวลาราว 4 ทุ่มเศษ

 

“โธ่แม่ โดนดีมันก็ดีน่ะซิ ถ้าโดนไม่ดีค่อยมาว่า ขี้บ่นแบบนี้ซิท่า หน้าแม่ถึงแก่จัง”

 

บลู้คลีนตอบกลับทันควัน

“อ้าว ไอ้..”

 

ไม่ทันได้ด่า เจ้าลูกชายก็ขับรถคู่ใจหายไปกับแสงไฟบนถนนหลวง จนลับตา ป้าแกได้แต่ยืนกำมือแน่นด้วยความโกรธ แต่ก็ได้แค่ถอนหายใจ ว่าลูกตัวดีกลับมาเมื่อไหร่จะฟาดให้ก้นลายสักที พอคิดได้ก็ได้ไปหลังบ้าน ดึงเอาก้านมะยม 4-5 ก้านมารูดใบออก ลองหวดกับลมเสียงดังขวับๆ

 

 

“อย่าไปตีลูกเลย ค่อยพูดกับลูกดีดีก็ได้”

 

ลุงอาร์โนลด์ผู้เป็นสามีพูดออกมาจากมุมมืดของบ้าน ขนาดนั่งดูดยาเส้นจนแก้มตอบ

 

“ก็เพราะคุณน่ะซิ ไม่เคยตีลูกมันถึงได้เสียซะขนาดนี้ ดึกดื่นไม่เข้าบ้าน หนังสงหนังสืองานการไม่ยุ่ง มุ่งแต่แว้น แต่งตัวอย่างกะนักร้องแดนปลาดิบ เมื่อเช้าบอกจะเอารองเท้า เก้ากุญแจ (นายคีย์)คู่ละสี่พันเก้า เอากะลูกเทวดาสิ เงินพ่อถีบสามล้อไปวันๆ บางวันไม่ถึงครึ่งร้อย ดันหัวสูง”

 

ป้าแนนซื่ถอนหายใจ ก้านไม้เรียวในมือ วางลงบนเก้าอี้ข้างตัว นึกในใจว่า นี่ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าบลู้คลินเป็นลูกชายคงก้นลายด้วยไม้เรียวตีสุนัข ที่ป้าแกได้รับการถ่ายทอดมาจากย่า แล้วย่าได้รับมาจากปู่ ปู่ได้รับมาจาก ยาจกซูเมื่อครั้งหนีหนี้พนันบอลไปอยู่จีนแผ่นดินใหญ่ เมื่อสมัยสมเด็จพระพันวสา อัยยิกาเจ้า

 

ถ้าเท้าความ เมื่อลุงกับป้าพบกันนั้นเป็นช่วงสมัยสงครามโลกครั้งที่ 3 พอดิบพอดี ประเทศลาวเป็นใหญ่ในแถมมหาเอเชียบูรพา ครอบครองดาวเทียมติดขีปนาวุธ ยิงถล่มประเทศใกล้เคียง ป้าแนนซื่ขณะนั้นจ้างลุงอาร์โนลด์ขับสามล้อไปส่งที่รัสเซีย โดยขอลี้ภัยสงคราม ด้วยระยะทางที่แสนไกลบวกกับความที่ลุงแก หล่อล่ำกล้ามใหญ่คล้ายอาร์โนลด์ ป้าแนนซี่เลยมีใจ มอบตัวและหัวใจ มามาไปไป ไปคลอดลูกชายสุดรักอยู่ที่บลู้คลีน เลยกลายเป็นเจ้าเด็กแว้นลูกเทวดาจนบัดนี้

 

ทั้งคู่ว่าจะลงหลักปักฐานกันที่บลู้คลีน ปรากฏว่าสามล้อของลุงอาร์โนลด์มันไม่ทันใจ ไม่ไว
เหมือนรถเมล์ ไม่เท่เหมือน ลีมูซีน ขึ้นไปนั่งแล้วบินไม่ได้ ไม่มีใครอยากซ้อน ก็เลยต้องจรกลับมาไทย ได้ค่าแรงวันละ ร้อยบ้าง ไม่ถึงร้อยบ้าง

 

เมื่อเสียงไก่ขั้นขันในยามเช้า

 

หน้าปัดนาฬิกาบอกเวลา 7.30 น. บลู้คลินก็โผลเข้ามาด้วยเสียงแสบแก้วหูของท่อรถและเด็กสาววัยใกล้เคียงซ้อนท้ายมาด้วย ป้าแนนซี่ลุกข้นจากท่านั่งหลับเท้าคางรอลูกทั้งคืนก็ตวาดลั่น

 

“ไอ้ลูกเทวดา แกไปเอาเด็กผู้หญิงที่ไหนมา อย่าบอกนะว่าแกไปฉุลูกสาวใครเขามาน่ะ..”

 

 

“ฉุดเฉิดอะไรใครที่ไหนแม่ นี่หนูแว้นชนะ น้อง เมษะยาเลยมากะหนู”

 

บลู้คลีนพูดเยิ่นเสียงเนิบช้า พร้อมด้วยท่าเสยผม

 

“แล้วแกกลับบ้านมาป่านี้ไม่ไปโรงเรียนหรือไง หา!! ไอ้ลูกเทวดา”

 

“แม่อย่ามาขอให้ลูกไปเรียนเล้ย~ โรงเรียนสอนอะไรก็ไม่รู้ ไซน์ คอส แทน มันก็กินไม่ได้ ปิทารัดคอที่คิดไอ้พวกคณิตขึ้นมาไม่ถึง 40 ก็ตาย ไร้สาระ ทีลูกรักขอรองเท้า ยี่ห้อเก้ากุญแจ พ่อแม่ยังไม่ให้เลย”

 

ป้าแนนซี่ทนไม่ได้ คว้าก้านมะยมจากต้นรูดใบขยับเยื้องกรายเข้าใกล้ตั้งกระบวนท่า ไม่เรียวตีสุนัก เจ้าลูกชายหลบซ้ายป่ายขวาก้านมะยมไปถูกน้อง เมษะยาเป็นรอยแดง

 

“แง อิแก่บ้า น้องเมษะยาเจ็บน้า นู๋มะดุ้ทำอะรุยเลย มาตีนู๋ทะมาย”

 

น้ำเสียงแอ๊บแบ้ว งุ้งงิ้งแว่วผ่านริมฝีปากบอบบาง ร่างอรชรชองน้องเมษะยาทรุดลงไปแนบอกบลู้คลิน

 

“แม่ ทำอะไรน้องเมษะยาเนี่ย น้องเค้าเจ็บนะแม่”

 

“โถ โถ โถ ที่แม่โดนด่าละทำเฉย ไอ้ลูกเทวดา”

 

“พอได้แล้ว อะไรกัน”

 

เสียงแหบพร่าดังมาจากหลังบ้าน ลุงอาร์โนลด์จูงสามล้อออกมาพร้อมกับท่าทางเหนื่อยใจ

 

“ก็แม่แนนซี่ซิพ่อ หนูขอรองเท้าเก้ากุญแจก็ไม่ให้ แล้วจะบังคับให้หนูไปโรงเรียน”

 

“ถ้าพ่อซื้อให้จะยอมไปโรงเรียนใช่ไหมลูก”

 

“ครับพ่อ”

 

บลู้คลีนตอบรับทันที

 

“ถ้าพ่อซื้อให้ ลูกจะเป็นคนดีใช่ไหมลูก จะเชื่อฟังแม่เค้า ไม่ออกไปแว้นใช่ไหมลูก”

 

“ครับพ่อ”

 

ลูกเทวดาตอบทันทีอีกเช่นกัน

 

“คุณก็เชื่อลูกไปหมด พอมันได้มันก็ทำตัวเหมือนเดิมนั่นแหละ แล้วคุณจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อ คู่ตั้งสี่พันเก้า”

 

“ไม่เป็นไรพ่อ พ่อพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง เอาหละ แต่งตัวไปเรียนได้แล้ว”

 

“ครับพ่อ”

 

เจ้าลูกชายหัวเราะระริกระรี้ เข้าไปเปลี่ยนชุด แล้วขับมอเตอร์ไซด์คู่ใจออกไปพร้อมกับน้องเมษะยา

 

“ที่พ่อว่าพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง มีเท่าไหร่นะพ่อ”

 

“พ่อปั่นสามล้อมาก็นาน ก็มีอยู่ สี่เก้า”

 

“สี่พันเก้า หรอพ่อ”

 

“ฉี่ฉิบเก้าบาท” พ่อทำเสียงแอ๊บแบ้ว ตามมาด้วยเสียงตบหัวของแม่ดังผัวะ!

 

วันนั้นพ่ออาร์โนลด์ถีบสามล้อด้วยวามเหนื่อยล้า จนเวลาผ่านไปถึง 4 โมงเย็น เจ้าบลู้คลีนก็จะกลับมาจากโรงเรียน ถ้าไม่ได้รองเท้าเก้ากุญแจจะต้องร้องแงแงอย่างเสียมิได้ ด้วยความเป็นชาติชาย ลุงอาร์โนลด์ยอมไม่ได้ที่จะให้ลูกชายร้องไห้ต่อหน้าหญิง ยิ่งเป็นน้องเมษะยา ท่าทางเป็นผู้ดียิ่งแล้วใหญ่ เหลือบดูเงินที่ได้ในวันนี้ก็มากมาย ราวๆ 120 บาท ใจพลางนึก จะซื้อรงเท้าแบบผ่อน เอาเชือกผูกรองเท้าไปก่อนนะลูก

 

พลันเหลือบไปเห็นเบ๊นซ์คันงาม มันปราบสีชมพู ลุงแกก็ลู่สามล้อเข้าไปขวาง กันชนเลี่ยมทองของเบ๊นซ์กระแทกลุงแรงถึงกับกล้ามแตก ลุงแกนมือเท้าปัดป่านไปบนถนนเหมือนปลาถูกทุบหัว ชั่วครู่ก็หยุด

 

ชายผู้ขับเบ๊นซ์สีหวานออกมาจากรุด้วยความเร่งรีบ หมวกปีกกว้างกับชุดคาวบอยที่เขาใส่เป็นหนังแท้มันปราบ เขาก้มลงมองปากลุงอาร์โนลด์ที่กำลังพูดว่า

 

“ไม่เอาค่าเสียหายหรอกครับ ขอรงเท้า นายคีย์สักคู่ เอาไปให้ลูกชายใส่อวดเพื่อนก็พอ แฮก แฮก~”

 

ชายคนนั้นเผยอปาก ทำท่าถอนใจแล้วกล่าวว่า

 

“ต๊าย!! เห็ดสด ลุ๊งงงง บ้าหรือเปล่ายะ ขวางรถเพื่อจะเอารงเท้าคู่เดียว เดี๊ยะๆ อิบ้า เดี๋ยวตีตายเลย เดี๊ยะๆ”

 

“ได้โปรดพ่อหนุ่ม ขอรองเท้าให้ลุง”

 

“ต๊าย!! กล้วยทอด ให้หนุ่ม ลุง ฉันสวยเชิดเริดมาว่าหนุ่ม”

 

ไม่ทันกระเทยไทยพันธุ์แท้จะวี๊ดว้ายต่อลุงแกก็สิ้นใจเสียแล้ว น้ำตาสายประเภทสองซึมอาบแก้ม อุ้มลุงข้นรถ ค้นดูบัตรประชาชนลุง แล้วพาลุงไปโรงพยาบาล ลุงได้จากไปแล้วพร้อมกับการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมหรือเปล่าไม่แน่ใจ กับรองเท้านายคีย์ของลูกชายสุดรัก

 

เชื่อหรือไม่ว่า หลังจากได้รองเท้าของพ่อ บลู้คลีนไม่เคยออกแว้นอีกเลย ลูกเทวดากลายเป็นลูกเทวดาจริงๆสมกับที่ป้าแนนซี่ว่า เป็นเด็กดี เชื่อฟังแม่ พร้อมกับตั้งใจเรียน รองเท้าของพ่อคู่นั้น ไม่เคยถูกแกะออกจากกล่องเลยสักครั้ง มันนอนสงบอยู่บนหิ้งบูชา ที่ลูกชาย กราบก่อนนอน ทุกคืน..

 

 

 

ขอขอบคุณข้อมูลดีดี  www.ton-kla.com

 

ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต

โดย:Rongteen team
ที่มา:http://www.ton-kla.com/webboard?c=showthread&ThreadID=12
วันที่ :2009-09-08 10:31:33
คนอ่าน : 508
คนตอบ : 1
IP : 58.8.175.xxx

---