แมงสาบรุ่นเยาว์ : พ่อคับ... เล่าเรื่องคุณปู่ให้ผมฟังหน่อยเด่ะ 
แมงสาบชรา : ก็ได้.. ก็ได้.. แต่แกฟังแล้วต้องเข้านอนนะ ห้ามโยเย.....

เรื่องมันก็มีอยู่ว่า.... 
(แมงสาบชรา มองไปบนฟ้า... รำลึกถึงเรื่องราว...)

....ครั้งนั้นปู่ของแกยังเป็นแมงสาบวัยรุ่น แกเที่ยวเดินทางยังที่ต่างๆ ทั่วโลก 
จนวันนึงแกไปพบกับแมงสาบรุ่นสาว... สวย...หัวเป็นสีเหลืองเข้ม... 
ก็คือย่าของลูกนี่แหละ... 
ไปเจอกันที่อเมริกา โน่น... 
ยุคนั้นเราไปขุดทองที่นั่นกันเยอะ...เป็นโรบินฮู้ดน่ะ...

ปู่กับย่า ครองรักกันอยู่ในบ้านหลังหนึ่ง... 
ประมาณสองเดือนก็มีลูกเล็กๆ มากมาย หนึ่งในนั้นก็มีพ่อด้วยตัวหนึ่ง... 
ปู่แกเป็นแมงสาบที่แข็งแรง ห้าวหาญ 
และมีจิตใจที่เป็นอิสระ...เป็นพ่อที่ดี...

วันหนึ่ง แกมัวแต่กินเศษช๊อกโกแล๊ต ในกระเป๋าเจ้าของบ้านจนเพลิน 
ก็เลยติดกระเป๋าไปที่ทำงาน... 
ย่าแกพยายามเกาะชายกางเกงเจ้าของบ้าน 
เพื่อตามปู่ไปในวันรุ่งขึ้น... 
แต่มันก็สายเกินไป... 
ลุงแดนนี่ (แมงสาบอเมริกัน) บอกว่า... 
ปู่ของแกโดนเหยียบติดรองเท้าไปแล้ว ให้ย่าทำใจซะ คงไม่ได้พบกันอีก... 
ย่ากลับบ้านมาด้วยดวงใจที่แหลกสลาย...แกระทมราวกับชีวิตจะหาไม่...

แต่แล้ว... วันนึงจึงได้รู้ว่าปู่ยังไม่ตาย... 
แกติดอยู่ในร่องของพื้นรองเท้าของชายผู้หนึ่ง... 
จังหวะที่ถูกเหยียบ แกพยายามหดตัวอย่างสุดแรง... 
ตับไตไส้พุงแกถูกบีบ...พอแกปล่อยตัวจากการหด แกก็ติดแหง็กในซอกรองเท้า... 
ไม่อาจเคลื่อนไหวได้อีก...

ปู่แกติดอยู่นาน... 
นานเท่าไหร่แกคงไม่รับรู้...

รู้แต่ว่าเจ้าของรองเท้าออกเดินทาง... 
เดินทางไปไกลแสนไกล...

ปู่แก ถึงแม้จะเจ็บปวดทรมาน แต่ก็ยังควบคุมสติไว้ได้...

แกกำลังจะได้ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่... 
สิ่งที่โลกจะต้องจารึกชื่อของแกไว้...

หากแกยอมกลั้นใจตายก็คงไม่ต้องเจ็บปวดทรมาน 
แต่แกไม่...แกทนเจ็บ ทนหิว... 
แม้ว่าย่าจะต้องภูมิใจในตัวแก เมื่อรู้ในสิ่งที่แกทำ

วันที่ชายเจ้าของรองเท้าเดินทางไปถึงที่หมาย... 
แกสวดมนต์วิงวอน ขอให้พระผู้เป็นเจ้าเมตตาแก่ดวงวิญญาณของแก...

ขอให้มอบพลังเฮือกสุดท้ายให้แก...แกจะกลายเป็นตำนาน...

วินาทีที่ชายเจ้าของรองเท้าเปิดประตูออก... 
แกถูกแรงบีบอัดมหาศาลจากรอบตัว...

แกต่อต้านมันไว้ด้วยหัวใจที่เข้มแข็ง 
ด้วยพลังแห่งความรักที่มีต่อครอบครัว... 
ต่อลูกน้อยๆ ของแก.....

ชายเจ้าของรองเท้า ก้าวออกมาจากประตู

เท้ายังลอยไม่แตะพื้น...

เท้าที่มีปู่ของแกติดอยู่... ลอยเชื่องช้าอยู่กลางอากาศ... 
ปู่แกรวบรวมจิตใจ...ยืดเท้าออกเต็มที่... 
ยืดออกมาจนพ้นจากพื้นรองเท้านั้น... 
เท้าแกสัมผัสพื้น...ก่อนเจ้าของรองเท้าเพียงเสี้ยววินาที... 
แล้วร่างของแกก็แหลกสลายไปกับอากาศธาตุ... 
เป็นฝุ่นผงธุลี...ไปสู่อ้อมกอดของพระผู้เป็นเจ้า...ชั่วนิรันดร...

ตอนเช้าของการถ่ายทอดสดทางทีวี วันนั้น... 
หากใครสังเกตดีๆ

...รอยเท้าของ นีล อาร์มสตรอง 
ที่เหยียบลงบนพื้นของดวงจันทร์ 
จะมีรอยขีดเล็กๆ อยู่หลายขีด...

นั่นล่ะ...

รอยเท้าของสิ่งมีชีวิตแรก...ที่เหยียบลงบนดวงจันทร์...

รอยเท้าของปู่แก...แมงสาบผู้มีจิตวิญญาณอันเสรี...