รองเท้า.. ที่มากว่า "รอง" เท้า

        คงเพราะรองเท้าบางคู่ได้ผ่านร้อน ผ่านหนาว

ย่ำน้ำ ย่ำทราย รวมทั้งขี้หมามาด้วยกันหลายต่อหลายครั้งกระมัง

วันหนึ่งเมื่อถูกตาต้องใจรองเท้าคู่ใหม่เอี่ยมที่วางอยู่หน้าร้านค้า

จึงคิดแล้วคิดอีก... 

ทั้ง ๆ ที่ถูกใจแล้ว อยากได้แล้ว มีกำลังซื้อแล้ว

ก็ยังไม่ตัดสินใจซื้อมันสักที

เคยเป็นเหมือนกันไหม?

เพราะฟังก์ชั่นการใช้งานมันเหมือนรองเท้าคู่โปรด

คู่ชีพที่ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดน่ะสิ

ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าคู่ที่ใส่อยู่มันเน่าเกินจะทนแล้ว

ก็ยังอุตส่าห์ปลอบใจตัวเองเบา ๆ ว่า

เอาน่า... ซักเสียหน่อยก็ดูดีขึ้นเองละนะ

จนแล้วจนรอด

เดินผ่านรองเท้าใหม่ ๆ ที่ต้องตาต้องใจอีกหลาย ๆ คู่ หลาย ๆ แบบ

ก็ไม่ซื้อใหม่เสียที

ตั้งแต่ต้นเดือนที่ตังค์เยอะ

กลางเดือนที่ต้องประหยัด

ปลายเดือนที่กลั้นใจไม่มอง

จนทบอีกต้นเดือนหนึ่งที่เป็นเศรษฐีอีกที

ก็ไม่มีวี่แววรองเท้าคู่ใหม่มาให้เท้าสัมผัส

ก็เพราะเกิดอาการสงสารรองเท้าคู่เก่า...

ทุกครั้งที่ก้มมอง

มันก็เหมือนไดอะรี่กลาย ๆ

ที่บันทึกทุกรอยย่ำ...

ทุกก้าวย่างไว้ด้วยการสึกหรอตรงพื้นรองแทนตัวหนังสือ

ในเมื่อฟังก์ชั้นการใช้งานมันเหมือนกัน...

ได้คู่ใหม่มา แล้วจะเอาคู่เก่าไปไว้ไหนดี ?

และในเมื่อมันเหมือนกันเกือบทุกประการ

เมื่อจำเป็นต้องใช้งาน...

ก็จะเลือกมาเพียงคู่เดียวใช่ไหม

ฉันใส่รองเท้าทีละ 2 คู่ไม่ได้หรอก...

เพราะถูกสร้างมาให้มีขาแค่ 2 ข้างเท่านั้นเอง.

ภาพประกอบจากอินเตอร์เน็ต